The Greatest Lesson After All

          Sisimulan ko ang sanaysay na hindi ako nagkaroon ng solo pic sa camping dahil ako ang nasa likod ng camera. Lol.

          Ang camping ay isang bagong daan. Baka sa iba, ito ay isang daan sa kadiliman, sa kalbaryo ayon sa aking kaklase na si John, na isinulat niya sa kanyang sanaysay. Ang kamping ay maaaring maging isang daan upang malaman ang kahinaan ng isang tao, ngunit maaaring ito ang daan upang makilala ang aming mga kakayan, isang daan sa pagtutulungan at pagkakaisa. Ngunit para sa akin, ang kamping ay isang daan para sa kapatawaran at sa paglabas ng comfort zones.

          Mayroong mga bagay na aking kinatatakutan. Ito ay may kinalaman sa aking nakaraan, na sinisikap kong tumakas palayo ng palyo. Ngunit dahil sa kamping, napagaling nito ang ilan sa mga kahila-hilakbot na sugat. Ang kamping ay humantong sa akin sa kapatawaran. Hindi lamang patawarin ang mga taong nagdadala ng sakit sa akin, ngunit, kapatawaran rin sa sarili. Naglagay ako ng sama ng loob sa aking nakaraang sarili dahil sa kanyang mga pagkakamali, ngunit dahil sa camping, napatawad ko siya- ang aking sarili.

          Hindi ko maiisip na isa akong magaling na pinuno sa aking mga myeembro. Ngunit lagi kong nais na maging isa. At sumali ako sa CAT. Ngunit hindi ko inaasahan, ang Assistant Commander ay ibinigay sa akin, sa totoo lang nagdududa ako sa una na magagawa ko nang maayos at mabuti ang lahat ng trabaho. Ngunit muli, paano magbago a maging magaling ang isang tao kung nananatili lamang siya sa isang lugar, kaya't tinanggap ko ito. Sa kamping, kailangan naming mag-ayos ng maraming bagay, nag-aalinlangan kung magugustuhan ng mga miyembro at leader ang lahat ng mga bagay na inihanda namin. Sapat na ba ang lahat ng ito? Tatangkilikin ba nila ito? Ang mga tanong na iyon ay tumatakbo sa aking isipan noong Biyernes ng gabi sa faculty room. “Camping broke boundaries” (nahihirapan akong itagalog ito haha), itinulak ako palabas ng aking comfort zone. Nag-ayos kami, nagsalita sa harap, kumuha ng litrato (na kinamumuhian ng lahat ng aking mga kamag-aral dahil sa kanilang mga mukha lol), natulog sa lobby, at naging mas malapit sa aking mga kaklase.

          Maaari kang magtataka kung bakit ang inilagay ko dito ay halos aking mga naramdaman kaysa kung ano talagang nangyari sa kamping. Sa totoo lang, wala akong naramdaman sa mga hamon dahil hindi ako ang dumaan dito, nandoon ako, hawak ang aking camera at kumuha ng mga larawan na alam ko, ay magiging isang memorya sa darating na taon. 

          Isa sa mga pinakamahirap na hamon na kinakaharap ko sa panahon ng kamping ay ang pag-inom ng kape, kinailangan ko, pinilit ako ni Chrisha. (ito ay sobrang kasuklam-suklam)

          Sinasabi sa akin ng tatay ko, nanghinayang siya na hindi siya kumuha ng mga larawan noong siya ay highschool, ngayon wala siyang ibang tinitingnan ngunit naalala lamang ang magagandang araw sa kanyang memorya. Hindi ko gusto iyon, kaya kumuha ako ng maraming litrato. Pasensya na mga kaklase.

very delish food, but not for them, oof. jk

kewlest team, strongest team.

a good memory with these people

I added this because of the leader thing, I like this pic tho

Camping, done. to retreat we go.